سینه زنی

به نظر می رسد حرکت دسته های سینه زنی به شکلی که امروز معمول است بیشتر سنتی ایرانی باشد. در کتاب تحفة النظار و غرائب الامصار یا همان سفرنامه ی ابن بطوطه جلد اول، وی از زمان اقامتش در شهر شوشتر نقل می کند که وقتی پسر حاکم شوشتر در گذشت، مردم به مسجد آمدند، در حالی که لباس های مندرس پوشیده بودند و در دو دسته روبروی هم قرار گرفته و در حالی که بر سینه می زدند این شعر را تکرار می کردند "خوندگار ما، خوندگار ما" و حاکم شوشتر (صاحب عزا) نیز در بالای مسجد نشسته بوده است. (توضیح این که خوندگار به معنی بزرگ و حاکم است)

از این گزارش تاریخی میتوان فهمید که ایرانیان در گذشته و حتی قبل از رواج تشیع نیز سینه زنی داشته اند و این کار را برای بزرگانشان انجام می داده اند و طبعاً پس از تشیع نیز این رسم را در مورد عزاداری عاشورا استفاده کرده اند. این نکته واضح تر می شود وقتی می بینیم که عزاداری به صورت سینه زنی بیشتر در مناطقی رواج دارد که فرهنگ ایرانی در آن نفوذ داشته است. جالب آنکه بسیاری از نوحه های زبان عربی برای سینه زنی مناسب نیست و دسته های عزادار عرب با تکان دادن دست آن نوحه ها را می خوانند.